บทที่ 62 2 กูรักมึง

“เดินดี ๆ ดิมึง กูหนัก” เอ็ดพร้อมพยุงคนขี้เมาที่ตัวของมันแทบจะแตกต่างจากฉันเข้ามาในบ้าน

“เฮ้ย” ฉันร้องเสียงหลง เมื่อจู่ ๆ ช้างพลายมันทิ้งน้ำหนักตัวทั้งหมดลงที่พื้นกลางบ้าน ซึ่งก็แน่นอนอยู่แล้วที่มันจะเป็นผลทำให้ฉันล้มทับร่างของมัน ตัวของฉันเล็กแค่เพียงนิดแบกมาไกลได้ขนาดนี้ก็ดีเท่าไหร่แล้ว

เราทั้งค...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ